LinuxPosted by Tom Desair Friday, May 07 2010 12:24:44Last weekend I upgraded my Ubuntu to version 10.04. After installing the ATI drivers I had problems with the (compiz) window management (maximizing, resizing, launching applications...).
I found a bug report on Launchpad that also gives a workaround. You can find it at:
https://bugs.launchpad.net/ubuntu/+source/fglrx-installer/+bug/568988In short: execute 'sudo add-apt-repository ppa:info-g-com/xserver-xorg-1.7.6-gc' in a console and then update your system. After restarting your system, the window management should be fine.
Greetz,
Tom
LinuxPosted by Tom Desair Friday, September 11 2009 12:10:54After cruising the internet for several days I've been able to install the proprietary Linux drivers from ATI for my Mobility HD 3650 on my HP EliteBook 8530p.
Here's a small how-to for the installation:
First follow this guide:
http://wiki.cchtml.com/index.php/Ubuntu_Jaunty_Installation_Guide using the "Installing the drivers manually " section.
BUT BEFORE YOU RESTART you also have to run the following command:
sudo aticonfig --acpi-services=offNow you're good to go and you can restart your system. Normally everything should be working fine. If this is not the case, you can install the ati driver using:
sudo apt-get remove xorg-driver-fglrxAnd then replace the xorg.conf file with the original one (both found in the /etc/X11/ directory)
Installing the proprietary drivers also increases a lot the battery life of the HP 8530p because now you can use ATI's PowerPlay.
Greetz and good luck,
Tom
*EDIT* "ATI slow resize/restore": I have also had problems with resizing and restoring windows. After googling for a while I've found following solution:
Add this repositories to your "Software Sources":
https://edge.launchpad.net/~ubuntu-x-swat/+archive/xserver-no-backfill (click "Technical details about this PPA") and reload the repos.
Then start the update manager and install the found updates. Then restart your system. Now everything should be running smoothly. :-)
PS: Don't forget to install the signing key for safety reasons!
Computers en InformaticaPosted by Tom Desair Tuesday, May 26 2009 21:58:21Hoj hoj,
Ik kwam vandaag een interessant artikel tegen over hoe je het best de batterij in je laptop behandelt. Ik heb er voor jullie even de belangrijkste puntjes uitgehaald.
How to prolong lithium-based batteries
- A lithium-ion
battery provides 300-500 discharge/charge cycles
- The speed by which
lithium-ion ages is governed by temperature and state-of-charge.
- Avoid frequent full discharges because this puts additional strain on
the battery. Several partial discharges with frequent recharges are better
for lithium-ion than one deep one. Recharging a partially charged
lithium-ion does not cause harm because there is no memory. (In this
respect, lithium-ion differs from nickel-based batteries.) Short battery
life in a laptop is mainly cause by heat rather than charge / discharge
patterns.
- Batteries with fuel gauge (laptops) should be calibrated by
applying a deliberate full discharge once every 30 charges. Running the
pack down in the equipment does this. If ignored, the fuel gauge will
become increasingly less accurate and in some cases cut off the device
prematurely.
- Keep the lithium-ion battery cool. Avoid a hot car. For prolonged
storage, keep the battery at a 40% charge level in a cool place.
- Consider removing
the battery from a laptop when running on fixed power. The worst condition
is keeping a fully charged battery at elevated temperatures, which is the
case with running laptop batteries. If used on main power, the battery
inside a laptop will only last for 12-18 months. (Some laptop
manufacturers are concerned about dust and moisture accumulating inside
the battery casing.)
- Avoid purchasing spare lithium-ion batteries for later use. Observe
manufacturing dates. Do not buy old stock, even if sold at clearance
prices.
- If you have a spare
lithium-ion battery, use one to the fullest and keep the other cool by
placing it in the refrigerator. Do not freeze the battery. For best
results, store the battery at 40% state-of-charge.
http://www.batteryuniversity.com/parttwo-34.htm
AFS jaar in PeruPosted by Tom Desair Tuesday, August 19 2008 22:39:13Dag allemaal,
Ik dacht, ik zal nog maar eens iets op mijn blog zetten. Ik zit nu een maandje in België en ik begin het allemaal terug een beetje gewoon te worden maar er is nog werk aan de winkel hoor! Er zijn veel zaken die ik mis van Peru en ik zal het altijd in me dragen.
Over enkele dagen vertrekt onze Pieter al naar Oostenrijk! Ik ga mijn kleine broer dit jaar slechts enkele maanden gezien hebben :s. Nu hij gaat het daar heel goed doen en het is maar voor 3 maanden. Ook hij heeft een blog. Al zijn avonturen zullen te volgen zijn op:
http://pieter-desair.skyrock.com/ Saludos,
Tom
AFS jaar in PeruPosted by Tom Desair Wednesday, July 16 2008 22:47:28Dag allemaal,
Nog snel even een berichtje vanuit Peru voor dat ik vertrek. Zoals de titel al laat weten zijn mijn laatste 24 uur in Peru al een tijdje geleden ingegaan. Het lijkt me echt vreemd om terug te keren maar ik kijk er toch ook wel naar uit om iedereen terug te zien!
De laatste weken is er nog veel gebeurd maar spijtig genoeg heb ik de tijd er niet meer voor omdat nu nog allemaal te vertellen. Maar ik zal er, eenmaal terug in België, zeker werk van maken!
Voor de geïnteresseerden, ik kom aan op zaventem-airport om 08:35 vrijdag 's morgens
Groetjes en tot heel binnenkort!
Tom
AFS jaar in PeruPosted by Tom Desair Friday, July 04 2008 01:28:58Over de maand juni heb ik veel te vertellen maar ik heb weinig tijd dus ik zal het wat korter moeten houden als de vorige keren. Maar hier gaan we dus...
Het eerste wat er na onze zelfstandige reis gebeurd is, was nog maar eens een familiecrisis. Door omstandigheden kwam het er op neer dat ik met een vriendin naar de film ging (de anderen gingen naar een film die vroeger speelde en ik kon niet op dat uur). Nu toen ik toestemming vroeg thuis, had ik gezegd dat ik met de groep van AFS zou gaan. Ik deed dat omdat mijn gastmoeder altijd tilt slaat als ik met een meisje weg ga. Dus ik had een beetje gelogen. En natuurlijk later op de avond, toen we naar huis aan het wandelen waren, werden we "betrapt" door mijn gastmoeder, die uit het niets opdook, en toen is die dus een beetje ontploft. De dag erna moest ik dus na enkele telefoongesprekken plots van gastgezin veranderen... Uiteindelijk ben ik dan bij Sofia thuis terecht gekomen. Zij heeft dan gedurende heel de maand juni een ander gastgezin voor mij gezocht maar er is dus niemand in Trujillo die mij voor zo een korte tijd wou opvangen. En tot op de dag van vandaag zit ik daar dus nog steeds en ik ga hier ook tot op mijn laatste dag zitten. Dat is eigenlijk nog niet zo slecht want Sofia kent mij al en ik ken Sofia al dus er is al direct wat meer vertrouwen.
Dat is juni op het vlak van gastgezinnen. Voor de rest werd juni een beetje overheerst door presentaties van alle soorten. De eerste presentatie die ik gegeven heb was van mijn danscursus. De cursus was gedaan en werd afgesloten met een clausura, wat dus een klein optreden is. Het was echt wel leuk maar dat kwam vooral omdat we een goede dansgroep hadden. Er waren ook verschillende mensen van AFS komen kijken en ik had ook mijn ex-gastmoeder uitgenodigd omdat die graag van die dansen ziet. Ik moest op dat optreden Marinera en Huayno dansen. Wat Marinera is zal je ondertussen wel weten, maar Huayno waarschijnlijk niet. Huayno is een dans van de bergen die een beetje springend en met veel energie wordt gedanst, ik heb met dus goed kunnen uitleven.
De volgende publieke presentatie was op de universiteit. De universiteit deed een infodag, net zoals de universiteiten in België en er zouden tijdens die infodag verschillende projecten tentoongesteld worden. En dus een van die projecten was dus van mijn groep. We hadden een ballensorteerder gemaakt. De grote balletjes werden naar rechts geleid, de kleine naar links en dat door middel van twee infraroodsensoren. En onze uitleg was dan dat je dat zou kunnen verder ontwikkelen naar een machine die bijvoorbeeld appels of aardappels zou kunnen sorteren. We hadden wel succes met ons project, vooral omdat we de mensen zelf altijd de balletjes lieten vallen in de machine. Voor mij zelf was het ook zeer interessant, vooral omdat ik geleerd heb hoe je een zelf gemaakte machine kunt aansturen met de computer. Er waren ook nog veel andere projecten maar die waren iets ingewikkelder. Vrienden van me hadden bijvoorbeeld een reuze lichtkrant gemaakt maar dan wel met wat hulp van de prof. De infodagen (het waren twee dagen) waren voornamelijk voor de middelbare scholen. Maar ondanks dat er ongelofelijk veel tieners rondliepen, waren er ook verschillende bedrijven op bezoek gekomen. En die bedrijven hebben uiteindelijk drie projecten over gekocht. De unif gaat in november opnieuw zo een opendeurdag doen maar dan uitsluitend voor bedrijven. De unif wil zelfs dat we ons project verder ontwikkelen zodat het werkelijk werkt voor aardappelen en zodat dat ook gekocht zou kunnen worden.
Eind juni hadden we de eindevaluatie van AFS in Lima. We moesten daarvoor een tekstje schrijven in het Spaans en daar werd dan in Lima over gebabbeld. De tekstjes werden dan in verschillende onderwerpen verdeeld en dan werd er per onderwerp een toneelstukje gemaakt. Ik vond het wel straf van mezelf dat ze van mijn tekstje (Peru, een land van contrasten) een heel apart thema hadden gemaakt omdat het "zo een uitgebreid onderwerp was" :D.
De dag erna hadden we de grote talentshow van AFS, nog zo een publieke presentatie. En comité Trujillo had een dansnummer ingestuurd. Het nummer heb je waarschijnlijk al online bekijken (zie vorige post). We hebben een polka, Huayno en Marinera gedanst, allemaal typische Peruaanse dansen. We hadden veel succes en applaus omdat we bijna de enige groep waren die iets typisch Peruaans deed zonder dat er een Peruaan aan deelnam. Ik was wel mijn lederen schoenen vergeten in Trujillo. Gelukkig dat Niklas vlak voor de show mij zijn schoenen wou lenen om te dansen :D.
Na de talentshow gingen we dan naar Pichanaki. En na een sukkelachtige busrit van 15 uur(want er was iets mis met onze bus) kwamen we eindelijk aan. Pichanaki is een dorpje in het bergachtig oerwoud dat leeft van de koffieproductie en waar het ongeveer altijd 30 graden is! Daar kwam ik dan ook voor het eerst de logos van fairtrade, Max Havelaar en Oxfam tegen. De mensen daar worden echt wel geholpen door die organisaties! We hebben er ook een schooltje bezocht om te praten over ons land. Tijdens de speeltijd kwamen al de kinderen van dat schooltje op ons af om ons e-mail adres te vragen! We voelden ons juist supersterren ;-).
De volgende dag reisden we door in drie jeeps naar Pichakari, een klein dorpje in het oerwoud waar we een nacht zouden blijven slapen in een soort van boomhut. Na de avontuurlijke tocht met de jeeps, kwamen eindelijk bij het "hotel" aan. We hebben er die avond nog oerwoud-kippensoep binnen gespeeld en wat gedanst rond een kampvuur met de plaatselijke bevolking maar laat is het niet geworden want de volgende dag hadden we iets belangrijks te doen.
We hadden dan namelijk onze wandeltocht door het amazonewoud. De wandeltocht duurde ongeveer 2 uur (enkel heen) en leidde ons naar een prachtige waterval waar we ons konden verfrissen. De jungle is toch zo iets ongelofelijks moois hé! Onderweg hebben we zelfs aan een echte liaan geslingerd en langs (lees: in) een rivier gewandeld. Nadat we ons dan wat verfrist hadden in die waterval, wat geslingerd hadden aan een touw en er twee (Sara en Els) in rappelstijl van waren afgedaald (daarna mocht het niet meer want bleek het te gevaarlijk te zijn voor AFS). Begonnen we aan de weg terug, nog maar eens twee uurtjes stappen. Vooral de stukken bij de rivier en de stukken waar veel gladde klei lag, waren wat moeilijker.
Wat muggenbeten, blauwe plekken, natte schoenen maar ongelofelijk mooie beelden rijker, keerden we in de namiddag terug naar Pichanaki. Die avond zijn we dan nog naar een discotheek geweest met (bijna) heel de groep om afscheid te nemen van elkaar. En wonder boven wonder heeft AFS ons tot 4u laten dansen!
De dag erna gingen we nog een stam/gemeenschap bezoeken zoals we dat ook in Iquitos gedaan hebben. Hier kwam ik ook het logo van Oxfam tegen. Het "opperhoofd" vertelde mij dat Oxfam hen les gaf in toerisme. Hoe ze dingen met toeristen konden regelen, wat er allemaal mogelijk was en Oxfam begeleidt hen daar ook in... Ze doen daar echt wel goede dingen hoor! In de namiddag hadden we dan de kans om "het festival van de "cafe" te bezoeken dat daar toen juist plaatsvond. Dat was natuurlijk iets voor mij! In de avond moesten we dan helaas al terugkeren naar Lima met die zelfde ongelukkige bus.
Eenmaal in Lima werden we naar het hostal van AFS gebracht (Malka) voor het ontbijt en daar moesten we dan wachten op onze bus. De meeste comités moesten op verschillende uren weg en Trujillo was bij de eersten. Het was wel niet zo leuk om daar dan afscheid van iedereen te moeten nemen want we gaan elkaar niet meer zien als we niet van hetzelfde comité of land zijn. Het was vooral raar om afscheid te moeten nemen van die twee meisjes van Chiclayo die met ons hadden meegereisd naar het zuiden. Zo raar dat ik ze waarschijnlijk niet (veel meer) ga zien. Daar beseften we toen plots ook allen dat ons AFS jaar er echt bijna op zit en dat doet toch ook vies maar daar is helaas niets aan te doen! Maar het was echt leuk om tijdens die evaluatiedagen iedereen na al die maanden terug te zien. En om dan met iedereen Spaans te kunnen babbelen! We hebben ons daar echt geamuseerd.
Gelukkig dat we in Trujillo ontvangen werden met confetti die tot nu toe nog steeds in mijn kleren zit :D.
Zo hier laat ik het bij want ik moet mijn koffers gaan pakken voor Huaraz, waar ik nog voor drie dagen naartoe ga met enkelen. Dat is mijn avontuur voor de volgende post!
¡Hasta pronto!
Tom
PS: Sorry dat ik nog geen namen bij de fotos heb gezet maar dat zal zijn voor als ik terug ben van Huaraz!
AFS jaar in PeruPosted by Tom Desair Thursday, July 03 2008 06:28:51Dag allemaal,
Ik wil al even de nieuwsgierigheid bij jullie wekken voor mijn volgende post door volgende filmpjes online te zetten. En dan maak ik ook ineens wat reclame voor AFS ;-). Wat dat nu juist is en waarom... dat moet je binnenkort maar lezen in mijn post.
Groetjes,
Tom
Filmpje 1
Filmpje 2
AFS jaar in PeruPosted by Tom Desair Monday, June 23 2008 22:12:10De volgende dag begonnen we namelijk met onze 2-daagse tour naar Machu Picchu. Alle of het nu een 2-daagse of een 3-daagse tour was, dat ligt een beetje ingewikkeld. Toen we de tour namen, hadden we gekozen voor een tour van 2 dagen zodat we niet te veel tijd zouden verliezen. Maar toen we de dag erna naar het treinstation moesten om onze ticketten te betalen, bleek dat er geen plaats was op de trein om terug te keren dus moesten we een dagje later in de ochtend terugkeren. OK, niets aan te doen, beter dat als niets dus dan gingen we maar voor de 3-daagse optie... maar later bleek dat het lot daar toch anders zou over beslissen...
Maar zo dus, die dag in de ochtend stonden we op de hoek van de straat van ons hotel te wachten op de bus om ons te komen ophalen. En zo stonden we daar ongeveer een uur :D. We zijn in Peru hé ;-). Ze hadden ons gezegd dat het water en het eten in Machu Picchu en Aguas Calientes (het stadje van waaruit je naar Machu Picchu kan gaan) vrij duur is, dus de vrouwelijke kant van de groep vond dat we een grote voorraad. Het leuke was dat de mannen dat mochten dragen :p. Dus na lang wachten konden we dan eindelijk de bus opkruipen met 3 kilo koeken en 12 liter water.
De bus was een tourbus. We hebben die tour meegedaan tot aan Ollantaytambo waar we de trein naar Aguas Calientes moesten nemen. De eerste stop van onze tour was, hoe kan je het raden, een souvenirmarktje met toeristische prijzen. Maar als je dan je mond open doet in het Spaans en er wat Peruaanse woorden tussen smijt, dan zakt de prijs plots met de helft :D. Na dat marktje, gingen we naar de “Heilige vallei”. De heilige vallei was vroeger volledig bewoond door de Inca's. Zij deden daar, door de aanwezigheid van een rivier, aan landbouw. Het speciale aan die vallei is dat er daar ’s werelds grootste variëteit aan maïs geteeld wordt. En na de uitleg en fotosessie bij de heilige vallei, werden we allemaal terug op de bus geduwd.
Volgende stop, de ruïnes van Pisac. Dat zijn ook oude Inca ruïnes die in de heilige vallei liggen. Rond de ruïne liggen honderden terrassen die voor de landbouw gebruikt werden. Maar eerst moest je wel 45 minuten berg op wandelen voordat je er geraakte. Deze ruïne deed me denken aan een kleine versie van Machu Picchu. Er waren ook gebouwen die met de sterrenkunde te maken hadden. Er was ook een heel waterloopsysteem aanwezig. Het was ook hoog op een berg gebouwd. Het was echt de tocht naar boven waard en een leuk voorsmaakje van wat ons de volgende dag te wachten zou staan. Nadat we dan allemaal ook terug afgedaald waren, vertrokken we naar onze volgende ruïne.
Spijtig genoeg kwamen we daar een beetje laat aan, rond vier uur in de namiddag als ik het mij goed herinner. Het probleem was dat we in het station moesten zijn om kwart na vier. We zijn toch nog snel naar binnengegaan om even een kijkje te nemen en wat foto’s te trekken. We waren toch nog op tijd voor onze trein. Maar toen we aan het wachten waren op de trein, merkte Lukas dat we een groot probleem hadden. Onze treintickets om heen te gaan waren voor de 15de mei, daar zat het probleem niet. Maar de treintickets om terug te keren waren gepland voor de 16de mei om twintig na vijf ’s morgens. Dat moest dus normaal gezien 17 mei zijn maar die appels van ons touragentschap of de appels van de trein, tot de dag van vandaag weten we nog steeds niet wie de grote appels waren, hadden zich dus van dag vergist. We zouden dus de 15de ’s avonds aankomen om die zelfde nacht dan om twintig na vijf al terug opnieuw te vertrekken. Maar ok, problemen zijn er om opgelost te worden dus we zouden dat in Aguas Calientes wel uitvechten. We hadden namelijk eerst ook nog een zeer mooie treinreis voor de boeg. We zaten in een trein type “vistadome”. Samengevat wilt dat zeggen dat er grotere ramen zijn en ook ramen in het plafond zodat je beter naar buiten kan kijken. En daar kwam dan nog bij dat we ook eten en drinken krijgen zoals in een vliegtuig. Het was echt eventjes reizen in stijl... Maar als je dan voorbij armere buurten rijdt, is het contrast toch groot. Het was ook super om de overgang tussen sierra en selva (bergen en oerwoud) te zien want Aguas Calientes en Machu Picchu liggen meer in een oerwoudig gebied.
Eenmaal dat we dan twee uur later in Aguas Calientes aankwamen, werden we opgewacht door ons hotel. Dat hadden ze dan toch goed geregeld, maar eerst moesten we dus de trein in orde krijgen. En natuurlijk was er voor de 17de mei geen plaats voor heel de groep. Na wat gediscussieer, waren we het er allemaal over eens om in twee groepen terug te keren. Eén groep zou de 16de met de laatste trein al terug keren, en de andere groep zou de 17de om twintig na vijf ’s morgens terugkeren. Zou zouden we minder tijd verliezen want anders moesten we allemaal samen reizen de 17de mei om 11:20 in de morgen. OK, dus de trein was in orde en we konden rustig naar ons hotel gaan. Nadat we geïnstalleerd waren in onze kamers, vertrokken we met een groepje om Aguas Calientes wat te verkennen. Aguas calientes is een dorpje dat volledig ingesteld is op het toerisme. De prijzen liggen er dan ook een beetje hoger als in de rest van Peru. Maar het is wel een heel mooi dorpje met gezellige restaurantjes en cafeetjes en leuke kleine straatjes. Het is altijd grappig om te zien hoe de prijzen dalen als je spaans spreekt :D. Om half elf ’s avonds moesten we terug in het hotel zijn om met onze gids te babbelen voor de tocht naar Machu Picchu de volgende dag. Uiteindelijk hadden we besloten om met de bus naar boven te gaan, en te voet af te dalen. Het leuke was wel dat we om half zes ’s morgens de volgende dag op de Plaza de Armas moesten zijn. Dus we zijn dan na dat gesprek maar allemaal ons bed ingekropen.
De volgende dag, was het dus opstaan om vijf uur, het hoofd onder de koudwaterkraan steken en hop naar de Plaza de Armas want de mannen (Lukas en ik dus) moesten nog de bustickets gaan kopen. Ons ontbijt bestond uit cornflakes rechtstreeks uit de zak. Na de busrit en wat aanschuiven aan de ingang was het dan eindelijk zo ver. De trots van Peru, een van de zeven wereldwonderen, iets dat je niet mag missen als je Peru bezoekt... we waren eindelijk in Machu Picchu. Om half zeven waren we daar en we kregen dan uitleg van de gids over de ontdekking van Machu Picchu en de geschiedenis tot dat de zon op kwam. Een zeer mooi zicht om de zon daar te zien opkomen, het was de moeite waard om zo vroeg op te staan! Daarna kregen we en hele uitleg over Machu Picchu: over hun astrologische bouw, de verschillende voorwerpen die op een lijn staan met de zon en de sterren, de koninklijke vertrekken, de landbouw gebieden... Machu Pichu was eigenlijk een kleine universiteit waar mensen woonden en vooral de astrologie werd bestudeerd. We kregen ook veel uitleg over de Incacultuur en over waarom Machu Pichu (met Aguas Calientes) ook wel de stad van de vrede wordt genoemd. De vlag van Machu Picchu is dan ook dezelfde als die van de vrede. Na die rondleiding in het ongelofelijk mooie Machu Pichu, zei de gids ons dat we best al begonnen aan te schuiven voor Wayna Picchu want daar mogen maar 400 mensen per dag binnen, enkel de vroege vogels dus. Wat is Wayna Picchu nu? Wel als je een klassieke foto van Machu Picchu neemt, dan heb je de ruïnes en daar achter een berg. Wel die berg op de achtergrond in Wayna Picchu en vanaf daar kan je dan heel Machu Picchu zien. Dus dat moesten we toch zeker gedaan hebben? Dus na een uurtje wandelen op een nogal avontuurlijk paadje waarbij het zeer spannend was als er tegenliggers afkwamen, waren de dan eindelijk op de top. Gelukkig dat we cocablaadjes van onze gids hadden gekregen zodat we tegen de hoogte en vermoeidheid konden (neen dat is geen drugs). Het is vreemd om Machu Picchu van daaruit te zien want ik kende Machu Picchu alleen maar vanuit zijn klassieke hoekpunt. Maar het was echt mooi want we waren daar ook vrij hoog zaten en dus een heel mooi uitzicht hadden over de sierra-selva.
Eenmaal terug in Machu Picchu konden we er vrij rondlopen. Het resultaat zijn ongelofelijk veel foto’s maar ik heb voor jullie slechts een selectie online gezet. In het totaal hebben we zo een achttal uren in Macchu Picchu rondgelopen. Daarna zijn we maar te voet teruggekeerd (een uurtje) om nog voor het vertrek even naar de vulkanische baden in Aguas Calientes (vandaar ook de naam) want dat is toch zo heeeeerlijk!
Ik zat bij de eerste groep die zou terugkeren dus ik moest ’s avonds laat nog doodmoe de trein op en daarna nog met de bus terug naar Cuzco om er dan uiteindelijk rond 2u ’s nachts aan te komen. Gelukkig dat ik dan kon uitslapen totdat de andere groep mij kwam wakker maken. De meisjes die met mij waren teruggekeerd waren dan al lang gaan paardrijden. We hadden toen echter nog niet veel van Cuzco gezien dus dan zijn we, de mensen die nog in het hotel zaten, naar de ruïnes dichtbij Cuzco wat gaan verkennen. Het eerste was een zonnetempel dat lijkt op een verdedigingsfort. De Spanjaarden dachten dat het een verdedigingsfort was maar uiteindelijk bleek het dus gewoon een tempel te zijn. Daar hadden we ook een prachtig panoramisch uitzicht over Cuzco. De tweede ruïne die we bezocht hebben was een offerplaats van de Inca's. In Cuzco hadden we echt tijd te kort want er waren nog verschillende ruïnes die we niet bezocht hebben omdat we ’s avonds door moesten reizen naar Nasca.
De volgende dag zaten we dus in Nasca. Na wat gesukkel met het hotel, hadden we dan toch een kamer voor die dag waar we ons wat konden opfrissen. Zij boden ons dan ook een tour aan voor de Nasca-lijnen. Dus rond de middag zaten we al in de luchthaven te wachten op ons vliegtuigje. Nu je moet niet te veel schrik hebben, sinds die twee ongevallen van de afgelopen maanden is de veiligheid daar flink opgeschroefd. Elk vliegtuig moet na het landen terug op controle en ook de passagiers worden zoals in een echte luchthaven gefouilleerd. Het nadeel daarvan is, is dat de prijs ook flink gestegen is van 39 dollar in februari naar de 53 die wij (na onderhandelen) betaald hebben. Maar het was het geld meer als waar, enkel en alleen al voor het vliegtuigje! Dat is toch honderd keer beter als een achtbaan hoor, zeker als het dan bijna 90 graden kantelt! En natuurlijk ook de Nasca-lijnen, het is toch raar om zo iets bijna bovennatuurlijks met je eigen ogen te zien. Het is echt niet te snappen hoe de Inca's dat hebben kunnen tekenen zonder dat zij zich naar zo een grote hoogte konden begeven. Ook de reden waarom die lijnen er zijn, is een raadsel. Een van de theoriën is dat het met de beweging van de sterren te maken heeft, een andere is dat het door aliens getekend is. De lijnen kan je zelf bewonderen bij de foto’s (ik heb ze wel wat uitvergroot en geknipt zodat je niet te lang moet zoeken naar de lijnen ;-) ). Voor de rest hebben we in Nasca niet veel gedaan waar daar is nu eenmaal niets anders te zien. Het is een beetje een saai stadje. We hadden geluk dat het juist de laatste dag van de week van de toerist was en er dus wat marktjes en muziek was want voor de rest was er enkel een museum over de nasca-cultuur (de Inca's dus die in dat gebied leefden).
En na ons Nasca avontuur zat de reis er dus op. We waren allemaal doodmoe. We hebben ongelofelijk veel dingen meegemaakt, we hebben ons ongelofelijk hard geamuseerd en we hebben er ook veel van geleerd. Ik was toch blij toen ik mijn bedje in Trujillo terug zag om eindelijk nog eens goed te slapen. Het ontvangst thuis was ook geweldig, ik moest direct al mijn foto’s laten zien en mijn verhalen doen... Spijtig dat het op dat vlak enkele dagen later een andere weg in moest slaan, maar dat is voor de volgende keer!
¡Hasta la proxima!
Tom
